บทที่ 120 สะใภ้ เดอวาโรเซ่

“จริงเหรอคะ” มัสหยาพูดเหมือนละเมอ มิน่าล่ะทั้งลุงเรนแม่บี๋ถึงพูดกับเธอแปลกไหนจะแม่นายกับยายของเธออีกล่ะ แต่ตอนนั้นเธอกังวลและเป็นห่วงเขาจึงทำไม่ได้คิดอะไร

“จริงครับ”

“อุ้ย..”

“อย่าดิ้นสิครับ” ลูเซียโนลุกขึ้นไปรั้งร่างบอบบางของเธอมานั่งบนตักด้วยมือข้างเดียวแม้จะเจ็บแขนข้างที่บาดเจ็บชายหนุ่มก็ทนได้เพื...